Magie bestaat

Er groeit een wezen in mijn borstkas
Hij leeft, ik voel zijn hartje kloppen
Ik voel zijn zachte haren strijken
Tegen mijn ribben
Ik voel zijn warmte

Als mijn tenen in de aarde drukken
Terwijl mistdruppels het zonlicht splitsen

De aarde wordt steeds harder
Verandert in beton
En het wezentje vergrijst
En wordt zwakker

Dan is het zover
Met de dag wordt ik ouder
Ik voel hem in mijn keel
Het wezentje barst uit me
Strekt zich uit
En loopt weg

De zon kleurt zijn vacht weer helderwit
En zijn tenen raken verse aarde
Verderop, er groeit een wezen

Terwijl ik hem nakijk voel ik nog eenmaal zijn warmte in mijn borstkas
Voordat mijn borstkas bewegingloos blijft
Een herinnering